Tο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους αποχαιρετά με βαθιά θλίψη τον Χρίστο Κανελλακόπουλο

“Ο Χρίστος Κανελλακόπουλος ανήκε στην οικογένεια του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, ενθαρρύνοντάς μας από τα πρώτα χρόνια της διοργάνωσης και συμμετέχοντας στις προβολές και στις δράσεις εντός και εκτός των αιθουσών.”

Με ανάρτηση του το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους εκφράζει τη βαθιά θλίψη του για την απώλεια του Χρήστου Κανελλακόπουλου.

Στην ανάρτηση αναφέρονται τα εξής:

“Αφοσιωμένος γεωπόνος και γεωργοοικονομολόγος, εργάστηκε με σημαντική συνεισφορά στις ενώσεις αγροτικών συνεταιρισμών Ηλείας – Ολυμπίας και Αιγιάλειας, καθώς και στην Αγροτική Τράπεζα. Ο Χρίστος Κανελλακόπουλος οραματίστηκε και συνέβαλε στην αναγέννηση του εμβληματικού Κτήματος Μερκούρη, καθιστώντας το έναν εγνωσμένο τόπο οινοπαραγωγής και μαζί μια κοιτίδα ζωντανής παράδοσης και πολιτισμού, όπου έβρισκαν στέγη οι τέχνες, οι επιστήμες, ο διάλογος και οι καρποί του Διονύσου. Φυτεύοντας μπροστά από κάθε σειρά αμπέλων μια τριανταφυλλιά, για να προλαμβάνει τους κινδύνους της σοδειάς, ο Χρίστος συνδύαζε στο σύνολο του βίου του τους στόχους με τις χαρές και τις απολαύσεις της ζωής.

Ο Χρίστος Κανελλακόπουλος ανήκε στην οικογένεια του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, ενθαρρύνοντάς μας από τα πρώτα χρόνια της διοργάνωσης και συμμετέχοντας στις προβολές και στις δράσεις εντός και εκτός των αιθουσών. Πολύ περισσότερο, ήταν ο πρεσβευτής της μαγικής φύσης και του πολιτισμού της Ηλείας για αναρίθμητους καλεσμένους του Φεστιβάλ απ’ όλον τον κόσμο, που επισκέφθηκαν το Κτήμα Μερκούρη και απόλαυσαν τη γενναιόδωρη φιλοξενία και τους ευγενείς του τρόπους. Εκπρόσωποι του κινηματογράφου και της εκπαίδευσης απ’ όλη την οικουμένη είχαν τη χαρά να γνωρίσουν έναν άνθρωπο που ζούσαν μέσα του τα όνειρα του κόσμου όλου.

Εκφράζουμε τα θερμά συλλυπητήριά μας στους οικείου του και τον αποχαιρετούμε με τους προσφιλείς σ’ εκείνον στίχους του Φερνάντο Πεσσόα που είχε χαράξει σε μια από τις μαρμάρινες στήλες του Κτήματος, κατά τον τρόπο που αγαπούσε:

«Δεν είμαι τίποτα

Ποτέ δεν θα είμαι τίποτα

Δεν μπορώ να θέλω να είμαι τίποτα

Πέρα από αυτό, κρατάω μέσα του τα όνειρα του κόσμου όλου».

(Φ. Πεσσόα, «Καπνοπωλείο», απόσπασμα)”