“Θέλω να πηγαίνω για έναν καφέ χωρίς να χρειάζεται να κάνω σχεδιασμό στρατηγικής…”

Ανακοίνωση του Σωματείου Παραπληγικών-Κινητικά Αναπήρων Ηλείας με αφορμή τη σημερινή (3/12) Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία

Κάθε χρόνο, στις 3 Δεκεμβρίου, ακούω να λένε «Παγκόσμια Ημέρα Αναπηρίας». Για πολλούς είναι απλώς μια ημερομηνία, μια καμπάνια, ένα ακόμη μήνυμα ευαισθητοποίησης στα κοινωνικά δίκτυα.

Για εμένα όμως —έναν άνθρωπο που ζει με αναπηρία— είναι η υπενθύμιση πως η ζωή μου δεν χρειάζεται κατανόηση μόνο μία μέρα. Χρειάζεται ισότητα, προσβασιμότητα και σεβασμό κάθε μέρα. Συχνά με αντιμετωπίζουν σαν κάτι εύθραυστο, σαν να ζω μια ζωή γεμάτη πόνο ή σαν να πρέπει να με θαυμάζουν γιατί “τα καταφέρνω” και άλλες φορές είμαι αόρατος για όλους εκείνους που ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους.

Η πραγματικότητα;

Χρειάζομαι ράμπες, προσβάσιμη συγκοινωνία, δουλειές που να μην με αποκλείουν, σχολεία που να αγκαλιάζουν τη διαφορετικότητα, ιατρική φροντίδα χωρίς εμπόδια και κοινωνίες που δεν με κοιτάζουν με οίκτο.

Το μεγαλύτερο εμπόδιο δεν είναι το σώμα μου — είναι το περιβάλλον

Ζω καθημερινά με περιορισμούς, όχι από την αναπηρία μου, αλλά από τον τρόπο που χτίζεται ο κόσμος γύρω μου.

Το πεζοδρόμιο χωρίς ράμπα, ο δρόμος με τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, η πόρτα που δεν ανοίγει, η υπηρεσία που “δεν έχει πρόσβαση για ΑμεΑ”, η δουλειά που σε κόβει πριν καν μπεις στην αίθουσα.

Αυτά με κάνουν να νιώθω ανάπηρος, όχι η ίδια μου η κατάσταση.

Θέλω να υπάρχω χωρίς να απολογούμαι.

Θέλω να πηγαίνω για έναν καφέ χωρίς να χρειάζεται να κάνω σχεδιασμό στρατηγικής. Θέλω να εργάζομαι χωρίς να πρέπει να αποδεικνύω διπλά την αξία μου. Θέλω να μπορώ να συμμετέχω σε κάθε πλευρά της κοινωνίας χωρίς να θεωρείται “ειδική πρόβλεψη”.

Η Παγκόσμια Ημέρα Αναπηρίας δεν είναι γιορτή — είναι διεκδίκηση.

Είναι μια ημέρα για να ακουστεί η φωνή μας.

Για να θυμίσουμε πως:

Η προσβασιμότητα δεν είναι χάρη· είναι δικαίωμα.

Η συμπερίληψη δεν είναι trend· είναι ανάγκη.

Η διαφορετικότητα δεν είναι πρόβλημα· είναι φυσική πραγματικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Και πάνω απ’ όλα, ότι η αναπηρία δεν είναι κάτι που πρέπει να “ξεπεραστεί”, αλλά κάτι που η κοινωνία πρέπει να μάθει να αγκαλιάζει.

Αν με ρωτήσεις τι θέλω σήμερα, θα σου πω: να μη χρειάζεται αυτή η ημέρα στο μέλλον

Να φτάσουμε σε έναν κόσμο όπου κάθε παιδί με αναπηρία νιώθει ευπρόσδεκτο στο σχολείο, κάθε ενήλικας έχει ίσες ευκαιρίες, κάθε γειτονιά είναι προσβάσιμη και κάθε άνθρωπος αντιμετωπίζεται με αξιοπρέπεια.

Μέχρι τότε, όμως, θα συνεχίσω να μιλάω.

Γιατί η φωνή μου —η φωνή μας— αξίζει να ακούγεται, όχι μία μέρα, αλλά όλους τους 365.