Στεγαστική κρίση και κoινωνική κατοικία

του Κώστα Διαμαντόπουλου*

Το 2013 καταργήθηκε ο Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας στα πλαίσια ενός ακατανόητου “εξορθολογισμού”. Η στεγαστική προστασία πέρασε στον τότε ΟΑΕΔ (σήμερα ΔΥΠΑ). Τώρα, τι σχέση έχουν οι πολιτικές απασχόλησης με τη στέγη, αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Σήμερα, σε συνθήκες στεγαστικής κρίσης η χώρα δε διαθέτει έναν Οργανισμό που θα ενισχύει την προσφορά κατοικίας.

Δείτε τι συμβαίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη, εκεί που ανεξάρτητα από τι πιστεύουν, δε χαρακτηρίζονται από ιδεοληψίες.

Γράφει ο Κώστας Καλλίτσης στην “Καθημερινή”.

”….η Πορ­το­γα­λία δί­νει 2,7 δισ. από το Ταμείο Ανά­καμ­ψης και κα­τα­σκευά­ζει 26.000 κοι­νω­νι­κές κα­τοι­κί­ες, η Ισπα­νία 1 δισ. για 20.000 κα­τοι­κί­ες, η Ιτα­λία 1 δισ. για 10.000 κα­τοι­κί­ες, συ­νο­λι­κά 7 χώ­ρες της Ε­.Ε­. δα­πα­νούν 5,5 δισ. για να ενι­σχύ­σουν την προ­σφο­ρά σπι­τιών με προ­γράμ­μα­τα κοι­νω­νι­κής κα­τοι­κί­ας. Στα καθ’ ημάς, κοι­νω­νι­κές κα­τοι­κί­ες δεν υπάρ­χουν, ορ­γα­νι­σμός που να επι­με­λεί­ται του θέ­μα­τος δεν υπάρ­χει. Δεν υπάρ­χει η έγνοια. Υπάρ­χουν λε­φτά…”

Τη στιγμή δηλαδή που η κοινωνική κατοικία επιστρέφει στην Ευρώπη, εδώ, η δημόσια παρέμβαση περιορίζεται κυρίως στην επιδότηση της ζήτησης διατηρώντας τελικά σε υψηλά επίπεδα τις τιμές των ακινήτων και τα ενοίκια.

Στη διαχείριση του στεγαστικού προβλήματος αποτυπώνεται η βίαιη συρρίκνωση της δημόσιας παρέμβασης. Το κράτος ( συμπεριλαμβανομένης και της αυτοδιοίκησης) εγκαταλείπει σταδιακά την άσκηση δημόσιων πολιτικών στα πεδία της ενέργειας, των δημοσίων επιχειρήσεων, της υγείας, της επικουρικής ασφάλισης, της ανώτατης εκπαίδευσης. Παράλληλα εκχωρεί στον ιδιωτικό τομέα περιουσιακά στοιχεία και υποδομές (αεροδρόμια, λιμάνια, σιδηρόδρομος, τηλεπικοινωνίες, οδικό δίκτυο), με αποτέλεσμα σ’ ένα περιβάλλον επάλληλων κρίσεων να έχει απωλέσει βασικά εργαλεία ανάπτυξης, οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής.

*Ο Κώστας Διαμαντόπουλος είναι Περιφερειακός Σύμβουλος, πρώην Διοικητής του Γενικού Νοσοκομείου Ηλείας