Μεγάλη θλίψη για την απώλεια του Γιάννη Τσούκα που έφυγε από τη ζωή στα 49 του χρόνια
Προφανώς και μια είδηση που έχει να κάνει με το ότι ένας άνθρωπος που κατέγραφε τις ειδήσεις έφυγε από τη ζωή είναι πολύ διαφορετική από κάποιες άλλες….
Αποκτά άλλη σημασία αν τον άνθρωπο αυτόν τον γνώριζες εδώ και πάνω από 20 χρόνια έχοντας (συν)εργαστεί μαζί του ορισμένα από αυτά (μετά το 2002 στην εφημ. ΠΑΤΡΙΣ και την τηλεόραση της ΟΡΤ)…
Αν μαζί με αυτόν τον άνθρωπο στις (ατελείωτες) ώρες κάλυψης γεγονότων και σε ρεπορτάζ «εξομολογιόσουν» τα «σώψυχα» σου για οποιοδήποτε θέμα, μικρό ή μεγάλό, προσωπικό ή γενικό, οικογενειακό, κοινωνικό…
Νιώθεις (και είναι αλήθεια) ότι τον ξέρεις πολύ καλά όπως σε ξέρει κι αυτός ανάλογα. Τον συμπαθείς, τον παραδέχεσαι, χαίρεσαι που συνεργάζεσαι μαζί του αλλά και όταν κάθεσαι να πιείς καφέ μαζί του χωρίς το άγχος της κάλυψης ενός θέματος…
Και όταν φεύγει από τη ζωή, σε τόσο μικρή ηλικία… λυπάσαι, μόνο λυπάσαι!
Ο Γιάννης ο Τσούκας ήταν ένας ανεπανάληπτος χαρακτήρας, ένας πολύ καλός άνθρωπος, μια πολύ μεγάλη ψυχή, πολύ καλός στη δουλειά του (είτε ως εικονολήπτης είτε ως φωτογράφος) και ακόμα μεγαλύτερος αγωνιστής της ζωής. Κι όχι τόσο για τον ίδιο όσο για τους άλλους…
Το «βαριέμαι» μπορεί να ήταν το «λόγκο» του αλλά η πραγματική του ταυτότητα έγραφε «Πολεμικός ανταποκριτής»…
Τα δυο τελευταία χρόνια -ως γνήσιος μαχητής- έδωσε τον δικό του «πόλεμο» και όταν πριν λίγο καιρό επέστρεψε στις επάλξεις (ilialive.gr) χάρηκα πολύ! Την Μ. Παρασκευή τον είδα από -απόσταση- να βγάζει φωτογραφίες σε κεντρικό δρόμο της πόλης, με το ανάλαφρο στυλ που είχε κρατώντας τη μηχανή με το δικό του τρόπο, και χάρηκα ακόμα περισσότερο…
«Τσούκας is back!» σκέφτηκα και χαμογέλασα… αλάργα όμως!
Το βράδυ της Τρίτης του Πάσχα έμαθα ότι την «έκανες» κι ένα «όχι ρε γαμώτο» ήταν η αρχική αντίδραση… και μετά από μερικές στιγμές η λύπη και η θλίψη να φτιάχνουν αυτό το απαίσιο «κοκτέιλ» που σου χαλάει το στομάχι όταν το «γεύεσαι»… όταν ένας άνθρωπος που γνωρίζεις, που συμπαθείς, που είναι ξεχωριστά καλός, φεύγει από τη ζωή!
Στενοχωρήθηκα που δεν κατάφερα να σου μιλήσω από κοντά αφότου επέστρεψες και να ξέρεις ότι λυπήθηκα πολύ που δεν θα είσαι πια μαζί μας!
Όμως, σε αντιστάθμισμα, χάρηκα που σε γνώρισα -όπως και πολλοί άλλοι- κι ίσως αυτό να αποτελεί ένα συναίσθημα που θα απαλύνει τη λύπη και θα δημιουργήσει μια ισορροπία που θα διατηρήσει τη μνήμη σου ζωντανή…
«Καλό ταξίδι Γιάνναρε…»
Γιώργος Γουβιάς
