Οι ταινίες του Φεστιβάλ Ολυμπίας μάς ταξιδεύουν από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη

Η πραγματική δύναμη του σινεμά βρίσκεται στην αποτύπωση της διαφοράς, επισημαίνει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου για Παιδιά και Νέους Παντελής Παντελόγλου.

Από τους προσφυγικούς καταυλισμούς της Παλαιστίνης μέχρι τις ευρωπαϊκές μητροπόλεις και τα νησιά Γκαλαπάγκος, οι ήρωες των ταινιών του 28^ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου για Παιδιά και Νέους κουβαλούν τη λαχτάρα των νέων ανθρώπων για έναν κόσμο πιο ανοιχτό, πιο δίκαιο και πιο τρυφερό.

Το φετινό  Φεστιβάλ σηκώνει την αυλαία των προβολών του και παρουσιάζει 64 ταινίες από 46 χώρες στα διαγωνιστικά του προγράμματα  (και άλλες 68 στα αφιερώματά του), που μας καλούν σε ένα μαγικό ταξίδι από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη με ιστορίες τόλμης, αναζήτησης κι ενηλικίωσης∙ παιδιά και νέοι από κάθε γωνιά του κόσμου που προσπαθούν να καταλάβουν ποιοι είναι, να σταθούν απέναντι στην αδικία, να γιατρέψουν τις πληγές τους ή απλώς να βρουν έναν δικό τους ρυθμό μέσα στο χάος. Κι όσο οι δρόμοι τους διασταυρώνονται στη μεγάλη οθόνη, αποκαλύπτεται πως, πέρα από γλώσσες και σύνορα, όλοι πορευόμαστε με κοινές ανάγκες…

Στις ταινίες αυτές θα συναντήσουμε τον Σάμι που, αναζητώντας το χαμένο του περιστέρι στη Δυτική Όχθη, θα μάθει ότι οι δρόμοι δεν είναι τόσο ανοιχτοί για τους ανθρώπους όσο οι ουρανοί για τα πουλιά· τη Νίνα από την Ουγγαρία, που μετατρέπει τη ζωή σε λογοτεχνικό αφήγημα για να καταλάβει τι σημαίνει να μεγαλώνεις· τη Λέο, που ταξιδεύει από τη Γερμανία στις ακτές της βόρειας Ιταλίας για να γνωρίσει έναν πατέρα, φορτωμένη με ένα σωρό ερωτήσεις που δεν ξέρει αν θέλει τις απαντήσεις τους· τη Χάνεϊ από τη Δανία, που βρίσκει στη μουσική τον πιο αληθινό εαυτό της· τη Σανσάιν στη Μανίλα, που δίνει σκληρή μάχη για το αυτονόητο δικαίωμα να ορίζει το σώμα της· τον Αντρέα από την Ιταλία, που προσπαθεί να σταθεί όρθιος απέναντι στον ψηφιακό οχετό που εξαπολύεται εναντίον του· την Κάρλα στα Γκαλαπάγκος, που μαθαίνει να επιβιώνει μεταμορφώνοντας τον πόνο σε αφήγηση· τον Μπόμπι, που αναζητά τη δικαιοσύνη μέσα στο σκληρό Δουβλίνο των ‘70s· τη Μπίλι από τον Καναδά, που ανάβει τα φώτα της φαντασίας για να φωτίσει το σκοτάδι της απουσίας· και τη Δάφνη, που έρχεται από την Ικαρία στις γειτονιές του Πειραιά για να μάθει πως η πειθαρχία και η τιμιότητα του τατάμι μπορούν να γίνουν οδηγός για τη ζωή.

Σημειώνεται ότι επικεφαλής προγραμματισμού του διαγωνιστικού προγράμματος του Φεστιβάλ είναι ο Γιώργος Σπύρου ενώ στην προεπιλογή των ταινιών ήταν φέτος οι Ναταλία Σπυροπούλου, Μαριάννα Παναγιωτάκη και Νατάσα Σκουμπούρη.

Εξηγώντας ότι «το σημαντικό στις ιστορίες που αφηγείται το σινεμά στις μέρες μας είναι η ποικιλομορφία τους και ότι πέρα από τα αναγνωρίσιμα μοτίβα, η πραγματική δύναμη και οικουμενικότητα του σινεμά βρίσκεται στην αποτύπωση της διαφοράς, το φίλτρο που θέτει το Φεστιβάλ στην επιλογή των ταινιών του», αναφέρει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του, Παντελής Παντελόγλου, «είναι να προσφέρουμε ιστορίες απ’ όλο τον κόσμο, σε διαφορετικές γλώσσες, πολιτισμικά περιβάλλοντα, κοινωνικές συνθήκες. Έτσι κάθε χρόνο επιλέγουμε στα διαγωνιστικά μας προγράμματα 60-65 ταινίες από έναν κατάλογο που συχνά υπερβαίνει τους χίλιους τίτλους και αυτό που ζητάμε από τους θεατές είναι να βάλουν τους εαυτούς τους στη θέση των ηρώων και να επιστρέψουν, μετά την προβολή, στη δική μας κοινωνία με τα επιπλέον εφόδια αυτού του πνευματικού και συναισθηματικού ταξιδιού».