του Στ. Λύκου*
Ζούμε ίσως σε μια περίοδο υπέρμετρης ανοχής και απάθειας απέναντι σε μια χρονίζουσα πολυεπίπεδη απορρύθμιση και δυσλειτουργία κοινωνική και όσο τέτοιες συμπεριφορές παγιώνονται χωρίς ισορροπία θεωρούνται ως κανονικότητα στην καθημερινότητα μας, στις ανθρώπινες σχέσεις μας, στην επικοινωνία μας , τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει .
Η ανοχή και η απάθειά μας απέναντι στα περισσότερα από αυτά που συμβαίνουν και μας απασχολούν στη καθημερινότητα μας έχει προφανώς καλλιεργηθεί από τον τρόπο που βλέπουμε, αφουγκραζόμαστε, αντιλαμβανόμαστε κάθε πληροφορία από τον φυσικό μας χώρο, και εφόσον αυτό γίνεται κατορθωτό κυρίως μέσω δυο βασικών αισθητήριων οργάνων της όρασης και της ακοής μας, για να υπάρξει πληρέστερη νοητική επεξεργασία, να εξαχθούν συμπεράσματα , να υπάρξουν προτάσεις, να αναζητηθούν λύσεις, οι αισθήσεις αυτές θα πρέπει να είναι ανεμπόδιστες .
Αν λοιπόν μέχρι σήμερα έχουμε δείξει ανοχή και απάθεια για ό,τι δεν έχουμε ,ενώ ως πολίτες δικαιούμαστε, είναι γιατί κάποιοι έχουν καταφέρει διαχρονικά με αριστοτεχνικό τρόπο να παραμορφώνουν την εικόνα, να θολώνουν τη ματιά μας, να διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα με αποτέλεσμα η κρίση μας για ότι συμβαίνει γύρω και μας αφορά να είναι λανθασμένη και περαιτέρω αναποτελεσματική.
Αλλιώς πως εξηγείται να έχουμε να λέμε τόσα και άλλα τόσα , να μεγαλώνουμε να γερνάμε και όσα μας δυσκολεύουν , μας απαξιώνουν , μας φτωχοποιούν να είναι εδώ παρόντα, και ο καιρός να περνά με μας ανεκτικούς ,απαθείς , “ολίγον” δειλούς άβουλους, μοιραίους , όπως μας τα είπε και ο μεγάλος ποιητής μας Κ. Βάρναλης και ας μην τον ακούσαμε οι περισσότεροι , να μην παλεύουμε με μοναδικό γνώμονα το καλό όλων με σεβασμό στην αξία της ανθρώπινης ζωής ,της δικής μας ζωής , μακροπρόθεσμα και αποτελεσματικά, αλλά να παραμένουμε εγκλωβισμένοι – διχοτομημένοι σε ξεπερασμένα “ιδεολογήματα” αλώβητα διατηρημένα, σε πολυχρησιμοποιημένα τσιτάτα, σε ανακοινώσεις, σε διαρκή άρνηση, σε “καπελωμένες” πρακτικές διεκδικήσεων, να “βλέπουμε” και να “ακούμε” φιλτραρισμένα κατά περίπτωση τα ίδια και τα ίδια, εδώ και τουλάχιστον πενήντα χρόνια.
Πρέπει να προσπαθήσουμε λοιπόν για ένα ομορφότερο μέλλον, δίνοντας την αξία που αρμόζει στη ζωή μας, δημιουργώντας ένα ανθρώπινο συμπεριληπτικό, αξιοπρεπές και με σεβασμό περιβάλλον, για μας και τα παιδιά μας, για όλους μας, και για αυτό το μόνο που χρειαζόμαστε, να είστε σίγουροι είναι να έχουμε ανεπηρέαστη ανεμπόδιστη ματιά, αυτιά πάντα ευήκοα, μακράν από κάθε είδους “παρεμβολές”, το δικαιούμαστε όλοι . Ώρα λοιπόν οι μικρές διάσπαρτες χαραμάδες από τις οποίες δήθεν βλέπουμε, και οι εμβόλιμες ηχητικές παρεμβολές , ότι μας παραπλανεί να χαθεί , και να απλωθεί καθάριο το φως και ο ήχος ώστε να σπάσει αυτό το απόλυτο μαύρο που καλά κρατεί τριγύρω .
*Στ. Λύκος, πρώην εργαζόμενος Υπουργείου Εμπορίου
