Στην Ελλάδα του 2025, η οδήγηση δεν είναι δικαίωμα, είναι ένα αυτονόητο κεκτημένο, ακόμη κι αν δεν βλέπεις, δεν ακούς, δεν μπορείς να κρατήσεις το τιμόνι…
Το τραγικό δυστύχημα στο Λεβίδι Αρκαδίας, όπου ένας 83χρονος οδηγός έκοψε το νήμα της ζωής μιας ανυποψίαστης γυναίκας, ενώ και εκείνος είναι σε άσχημη κατάσταση, έρχεται να υπενθυμίσει με τον πιο σκληρό τρόπο το πρόβλημα που όλοι γνωρίζουμε αλλά κανείς δεν τολμά να αντιμετωπίσει ουσιαστικά… την ανεξέλεγκτη παρουσία υπερηλίκων οδηγών στους ελληνικούς δρόμους, τη διάλυση κάθε ελεγκτικού μηχανισμού και το εμπόριο πιστοποιητικών για ένα… πενηντάρικο.
Το κράτος κλείνει τα μάτια σε ένα πρόβλημα το οποίο θυμάται επιδερμικά και σε δηλώσεις, μόνο όταν έχουμε νεκρούς. Μην κρυβόμαστε: Οι εξετάσεις είναι ανύπαρκτες. Οι «ιατρικές βεβαιώσεις» αγοράζονται φτηνά από φίλους, κουμπάρους και μπατζανάκηδες των γιατρών (ιδιαίτερα της επαρχίας) που με μία υπογραφή βεβαιώνουν ότι ο παππούς μπορεί να βλέπει «σαν γεράκι» και να αντιδρά «σαν 25άρης».
50 ευρώ κοστίζει σήμερα το “διαβατήριο θανάτου”
Τι λέει ο νόμος; Σύμφωνα με τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, κάθε οδηγός άνω των 74 ετών οφείλει να ανανεώνει το δίπλωμά του κάθε τρία (!) χρόνια και να περνάει από οφθαλμολογικό έλεγχο και παθολογικό έλεγχο και τέλος.
Ο νομοθέτης λοιπόν, κάνει μελλοντική διάγνωση πως ένας άνθρωπος 79 ετών θα είναι για τα επόμενα τρία χρόνια μια χαρά να οδηγεί. Και αυτό με δύο απλά χαρτιά από τους ιατρούς; Για πρακτική επανεξέταση ουδείς λόγος…
Από την άλλοι κάποιοι -έστω λίγοι ευτυχώς- γιατροί, αντί να ελέγχουν πραγματικά, υπογράφουν για 50€. Τα ξέρουμε όλοι, μην κρυβόμαστε. Βλέπουμε τον άνθρωπό μας να πιάνει το τιμόνι, γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί και απλά το επιτρέπουμε…
Σιωπηλοί συνένοχοι και εμείς, όπως και το κράτος.
Σε καμία περίπτωση δε λέω ότι όλοι οι υπερήλικες είναι στην ίδια κατάσταση, όπως όλοι οι 60ρηδε δεν είναι στην ίδια κατάσταση. Όμως αυτό πρέπει να κρίνεται από άλλους και όχι από τους ίδιους, γιατί το αυτοκίνητο και οι δρόμοι αφορά όλη την κοινωνία…
Χρειάζονται λοιπόν μέτρα τώρα:
Αν σεβόμαστε τη ζωή, αν σεβόμαστε τους μεγαλύτερους σε ηλικία ανθρώπους μας, πρέπει να σεβόμαστε την αλήθεια: όταν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να οδηγήσει, δεν έχουμε το δικαίωμα να τον αφήνουμε… δεν έχει το δικαίωμα να κρατάει στα χέρια του τη ζωή των άλλων.
Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλες σιωπηλές τραγωδίες, άλλους άδικους θανάτους από την ανευθυνότητα και την αδιαφορία. Καιρός να σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι δεν βλέπουμε το πρόβλημα. Γιατί όταν το επόμενο δυστύχημα χτυπήσει τη δική μας πόρτα, θα είναι αργά για δάκρυα.
